ปวอ. มาตรา ๑๐๖
            คำร้องขอให้ปล่อย ผู้ต้องหา หรือ จำเลย ชั่วคราว โดยไม่ต้องมีประกัน หรือ มีประกัน หรือ มีประกันและหลักประกัน ไม่ว่าผู้นั้น ต้อง ควบคุม หรือ ขัง ตามหมายศาล ย่อมยื่นได้โดย ผู้ต้องหา จำเลย หรือ ผู้มีประโยชน์เกี่ยวข้อง ดังนี้
                        (๑) เมื่อ ผู้ต้องหา ถูกควบคุมอยู่ และ ยังมิได้ถูกฟ้องต่อศาล ให้ยื่นต่อ พนักงานสอบสวน หรือ พนักงานอัยการ แล้วแต่กรณี
                        (๒) เมื่อ ผู้ต้องหา ต้องขัง ตามหมายศาล และ ยังมิได้ถูกฟ้องต่อศาล ให้ยื่นต่อศาลนั้น
                        (๓) เมื่อ ผู้ต้องหา ถูกฟ้องแล้ว ให้ยื่นต่อ ศาลชั้นต้น ที่ชำระคดีนั้น
                        (๔) เมื่อ ศาลอ่าน คำพิพากษา ศาลชั้นต้น หรือ ศาลอุทธรณ์แล้ว แม้ยังไม่มี การยื่นอุทธรณ์ หรือ ฎีกา หรือ มีการยื่นอุทธรณ์ หรือ ฎีกา แล้ว แต่ยังไม่ได้ส่งสำนวน ไปยัง ศาลอุทธรณ์ หรือ ศาลฎีกา ให้ยื่นต่อ ศาลชั้นต้น ที่ชำระคดีนั้น
                        ในกรณีที่ ศาลชั้นต้น เห็นสมควร ให้ปล่อยชั่วคราว ให้ ศาลชั้นต้น สั่งอนุญาต มิฉะนั้น ให้รีบส่งคำร้อง พร้อมสำนวน ไปให้ ศาลอุทธรณ์ หรือ ศาลฎีกา เพื่อสั่ง แล้วแต่กรณี
                        (๕) เมื่อ ศาล ส่งสำนวน ไปยัง ศาลอุทธรณ์ หรือ ศาลฎีกาแล้ว จะยื่นต่อ ศาลชั้นต้น ที่ชำระคดีนั้น หรือ จะยื่นต่อ ศาลอุทธรณ์ หรือ ศาลฎีกา แล้วแต่กรณี ก็ได้
                        ในกรณีที่ยื่น ต่อ ศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้น ส่งคำร้อง ไปยัง ศาลอุทธรณ์ หรือ ศาลฎีกา เพื่อสั่ง แล้วแต่กรณี


ระเบียบราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม ว่าด้วยการปล่อยชั่วคราว พ.ศ. ๒๕๔๘