มาตรา ๑๒๗ รัฐธรรมนูญ แห่ง ราชอาณาจักรไทย พ.ศ. ๒๕๕๐
            ภายใน สามสิบวัน นับแต่ วันเลือกตั้ง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ให้มี การเรียกประชุมรัฐสภา เพื่อให้ สมาชิก ได้มา ประชุม เป็นครั้งแรก
            ในปีหนึ่ง ให้มี สมัยประชุมสามัญทั่วไป และ สมัยประชุมสามัญนิติบัญญัติ
            วันประชุม ครั้งแรก ตาม วรรคหนึ่ง ให้ถือเป็น วันเริ่ม สมัยประชุมสามัญทั่วไป ส่วนวันเริ่ม สมัยประชุมสามัญนิติบัญญัติ ให้ สภาผู้แทนราษฎร เป็นผู้กำหนด ในกรณีที่ การเริ่มประชุมครั้งแรก ตาม วรรคหนึ่ง มีเวลา จนถึงสิ้นปีปฏิทิน ไม่ถึง หนึ่งร้อยห้าสิบวัน จะไม่มีการประชุม สมัยสามัญนิติบัญญัติ สำหรับปีนั้น ก็ได้
            ใน สมัยประชุมสามัญนิติบัญญัติ ให้ รัฐสภา ดำเนินการประชุมได้ เฉพาะกรณี ที่บัญญัติไว้ใน หมวด ๒ หรือ การพิจารณา ร่างพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญ หรือ ร่างพระราชบัญญัติ การอนุมัติพระราชกำหนด การให้ความเห็นชอบ ในการประกาศสงคราม การรับฟังคำชี้แจง และ การให้ความเห็นชอบ หนังสือสัญญา การเลือก หรือ การให้ความเห็นชอบ ให้ บุคคลดำรงตำแหน่ง การถอดถอน บุคคล ออกจากตำแหน่ง การตั้งกระทู้ถาม และ การแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญ เว้นแต่ รัฐสภา จะมีมติให้พิจารณา เรื่องอื่นใด ด้วยคะแนนเสียง มากกว่า กึ่งหนึ่ง ของ จำนวนสมาชิก ทั้งหมด เท่าที่มีอยู่ ของ ทั้งสองสภา
            สมัยประชุมสามัญ ของ รัฐสภา สมัยหนึ่งๆ ให้มีกำหนดเวลา หนึ่งร้อยยี่สิบวัน แต่ พระมหากษัตริย์ จะโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้ขยายเวลาออกไป ก็ได้
            การปิด สมัยประชุมสมัยสามัญ ก่อนครบกำหนดเวลา หนึ่งร้อยยี่สิบวัน จะกระทำได้ แต่โดย ความเห็นชอบ ของ รัฐสภา


พระราชกฤษฎีกา เรียกประชุมรัฐสภาครั้งแรก พ.ศ. ๒๕๕๑
พระราชกฤษฎีกา เรียกประชุมรัฐสภาครั้งแรก พ.ศ. ๒๕๕๔