มาตรา ๑๘๒ รัฐธรรมนูญ แห่ง ราชอาณาจักรไทย พ.ศ. ๒๕๕๐
            ความเป็น รัฐมนตรี สิ้นสุดลง เฉพาะตัว เมื่อ
                        (๑) ตาย
                        (๒) ลาออก
                        (๓) ต้องคำพิพากษา ให้จำคุก แม้คดีนั้น จะยังไม่ถึงที่สุด หรือ มี การรอการลงโทษ เว้นแต่ เป็นกรณีที่ คดียังไม่ถึงที่สุด หรือ มี การรอการลงโทษ ในความผิด อันได้กระทำ โดยประมาท ความผิดลหุโทษ หรือ ความผิดฐาน หมิ่นประมาท
                        (๔) สภาผู้แทนราษฎร มีมติ ไม่ไว้วางใจ ตาม มาตรา ๑๕๘ หรือ มาตรา ๑๕๙
                        (๕) ขาดคุณสมบัติ หรือ มีลักษณะต้องห้าม ตาม มาตรา ๑๗๔
                        (๖) มีพระบรมราชโองการ ให้พ้นจาก ความเป็น รัฐมนตรี ตาม มาตรา ๑๘๓
                        (๗) กระทำการ อันต้องห้าม ตาม มาตรา ๒๖๗ มาตรา ๒๖๘ หรือ มาตรา ๒๖๙
                        (๘) วุฒิสภา มีมติ ตาม มาตรา ๒๗๔ ให้ถอดถอน ออกจากตำแหน่ง
            นอกจาก เหตุที่ทำให้ ความเป็น รัฐมนตรี สิ้นสุดลง เฉพาะตัว ตาม วรรคหนึ่ง แล้ว ความเป็น รัฐมนตรี ของ นายกรัฐมนตรี สิ้นสุดลง เมื่อ ครบกำหนดเวลา ตาม มาตรา ๑๗๑ วรรคสี่ ด้วย
            ให้นำ บทบัญญัติ มาตรา ๙๑ และ มาตรา ๙๒ มาใช้บังคับ กับ การสิ้นสุด ของ ความเป็น รัฐมนตรี ตาม (๒) (๓) (๕) หรือ (๗) หรือ วรรคสอง โดยให้ คณะกรรมการการเลือกตั้ง เป็น ผู้ส่งเรื่อง ให้ ศาลรัฐธรรมนูญ วินิจฉัย ได้ด้วย


ตัวอย่าง (๒) รัฐมนตรีลาออก