มาตรา ๒๑๑ รัฐธรรมนูญ แห่ง ราชอาณาจักรไทย พ.ศ. ๒๕๕๐
            ในการที่ ศาล จะใช้ บทบัญญัติแห่งกฎหมาย บังคับ แก่ คดี ใด ถ้า ศาล เห็นเอง หรือ คู่ความ โต้แย้ง พร้อมด้วยเหตุผลว่า บทบัญญัติแห่ง กฎหมายนั้น ต้องด้วย บทบัญญัติ มาตรา ๖ และ ยังไม่มี คำวินิจฉัย ของ ศาลรัฐธรรมนูญ ในส่วนที่เกี่ยวกับ บทบัญญัตินั้น ให้ศาล ส่งความเห็น เช่นว่านั้น ตามทางการ เพื่อ ศาลรัฐธรรมนูญ จะได้พิจารณาวินิจฉัย ในระหว่างนั้น ให้ ศาล ดำเนินการ พิจารณาต่อไปได้ แต่ให้รอ การพิพากษาคดี ไว้ชั่วคราว จนกว่า จะมีคำวินิจฉัย ของ ศาลรัฐธรรมนูญ
            ในกรณีที่ ศาลรัฐธรรมนูญ เห็นว่า คำโต้แย้งของ คู่ความ ตาม วรรคหนึ่ง ไม่เป็นสาระ อันควรได้รับ การวินิจฉัย ศาลรัฐธรรมนูญ จะไม่รับเรื่อง ดังกล่าว ไว้พิจารณา ก็ได้
            คำวินิจฉัย ของ ศาลรัฐธรรมนูญ ให้ใช้ได้ ในคดีทั้งปวง แต่ไม่กระทบกระเทือน ถึง คำพิพากษาของ ศาล อันถึงที่สุดแล้ว