มาตรา ๔๐ รัฐธรรมนูญ แห่ง ราชอาณาจักรไทย พ.ศ. ๒๕๕๐
            บุคคล ย่อม มี สิทธิ ใน กระบวนการยุติธรรม ดังต่อไปนี้
                        (๑) สิทธิ เข้าถึง กระบวนการยุติธรรม ได้โดยง่าย สะดวก รวดเร็ว และ ทั่วถึง
                        (๒) สิทธิพื้นฐาน ในกระบวนพิจารณา ซึ่ง อย่างน้อย ต้อง มี หลักประกัน ขั้นพื้นฐาน เรื่อง การได้รับการพิจารณา โดยเปิดเผย การได้รับทราบ ข้อเท็จจริง และ ตรวจเอกสาร อย่างเพียงพอ การเสนอ ข้อเท็จจริง ข้อโต้แย้ง และ พยานหลักฐาน ของ ตน การคัดค้าน ผู้พิพากษาหรือตุลาการ การได้รับการพิจารณา โดย ผู้พิพากษาหรือตุลาการ ที่นั่งพิจารณาคดี ครบองค์คณะ และ การได้รับทราบ เหตุผล ประกอบคำวินิจฉัย คำพิพากษา หรือ คำสั่ง
                        (๓) บุคคล ย่อมมี สิทธิ ที่จะ ให้คดีของตน ได้รับการพิจารณา อย่างถูกต้อง รวดเร็ว และ เป็นธรรม
                        (๔) ผู้เสียหาย ผู้ต้องหา โจทก์ จำเลย คู่กรณี ผู้มีส่วนได้เสีย หรือ พยานในคดี มีสิทธิได้รับ การปฏิบัติ ที่เหมาะสม ในการดำเนินการ ตาม กระบวนการยุติธรรม รวมทั้ง สิทธิ ในการได้รับ การสอบสวน อย่างถูกต้อง รวดเร็ว เป็นธรรม และ การไม่ให้ถ้อยคำ เป็นปฏิปักษ์ ต่อ ตนเอง
                        (๕) ผู้เสียหาย ผู้ต้องหา จำเลย และ พยานในคดีอาญา มีสิทธิได้รับ ความคุ้มครอง และ ความช่วยเหลือ ที่จำเป็น และ เหมาะสม จากรัฐ ส่วน ค่าตอบแทน ค่าทดแทน และ ค่าใช้จ่าย ที่จำเป็น ให้เป็นไป ตามที่ กฎหมายบัญญัติ
                        (๖) เด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุ หรือ ผู้พิการหรือทุพพลภาพ ย่อมมี สิทธิ ได้รับ ความคุ้มครอง ในการดำเนินกระบวนพิจารณาคดี อย่างเหมาะสม และ ย่อมมีสิทธิ ได้รับ การปฏิบัติ ที่เหมาะสม ในคดีที่เกี่ยวกับ ความรุนแรงทางเพศ
                        (๗) ในคดีอาญา ผู้ต้องหา หรือ จำเลย มีสิทธิ ได้รับ การสอบสวน หรือ การพิจารณาคดี ที่ ถูกต้อง รวดเร็ว และ เป็นธรรม โอกาสในการต่อสู้คดี อย่างเพียงพอ การตรวจสอบ หรือ ได้รับทราบ พยานหลักฐาน ตามสมควร การได้รับ ความช่วยเหลือ ในทางคดี จาก ทนายความ และ การได้รับ การปล่อยตัวชั่วคราว
                        (๘) ในคดีแพ่ง บุคคล มีสิทธิได้รับ ความช่วยเหลือ ทางกฎหมาย อย่างเหมาะสม จากรัฐ